Esther Prade over
Er was eens…
"Als kind vond ik Asspoester altijd het mooiste sprookje. Gewoon een lekker dom, romantisch verhaal. Ik heb later ook altijd een zwak gehad voor bouquetreeksboekjes en straight to video boy meets girl Judith Krans/Danielle Steel-rotzooi. Ik heb een lichte voorliefde voor wansmaak en kitsch. Als ik niet in sprookjes zou geloven, zou ik niet meer op deze aardbol zijn vanwege een zelf gekozen dood. In aanvulling op die wat schokkende uitspraak: sprookjes houden mij op de been. Het ideaal dat je najaagt, de hoop om ooit het sprookje te ervaren, geeft invulling aan je leven, ook al is de werkelijkheid een stuk minder mooi dan in je droom. Hoe ouder ik word, hoe minder ik geloof in de prins op het witte paard. In mijn eigen leven voel ik me steeds meer Assepoester die tot de ontdekking komt dat ze zelf haar eigen droomprins is. 
De Assepoester in mijn film is Suriname, een meisje dat in haar oude kloffie een armoedig, geïsoleerd bestaan leidt. Ze is vooral goed om haar boze stiefmoeder (de oppermachtige, westerse kolonisators) te dienen, maar wint het uiteindelijk van de gemene stiefzusters (de andere westerse landen) die eigenlijk alles meehadden. Is dat geen prachtig sprookje? Ik hoop dat degenen die naar mijn film kijken zich gaan realiseren dat er heel veel goud is in Suriname!"

In Goud voor Suriname probeert regisseur Esther Prade een ander dan het bestaande beeld van de Surinaamse samenleving en cultuur te geven. Zij vertelt het succesverhaal van de Surinaamse zwemmer Anthony Nesty, die op de Olympische Spelen in Seoel in 1988 de eerste gouden medaille voor zijn land verovert. Het goud van Nesty betekende een overwinning voor heel Suriname. Het land stond op zijn kop: wapperende vlaggen, oorverdovend lawaai van autoclaxons, uitbundige feesttaferelen. Nesty werd als een held binnengehaald.

Toch is Goud voor Suriname niet alleen het succesverhaal van een sporter. Het is ook het bredere verhaal van een samenleving, die haar hoofd boven water probeert te houden in een complexe internationale context, en van politieke machthebbers die een jongensdroom hielpen te verwezenlijken. Het hardwerkend middenstandsmilieu, waarin zowel Anthony Nesty als de filmmaakster Esther Prade opgegroeiden, ligt aan de basis van dit sprookje. Een sprookje over een gewone Surinaamse jongen die een nationale legende werd…

Jeroen Tiemes over
Er was eens…
"Tafeltje dekje was vroeger mijn lievelingssprookje. Mijn oma kon dat prachtig vertellen, vooral als ze alle dingen opnoemde die op dat tafeltje kwamen. Ik denk dat je met sprookjes kinderen op een indirecte manier kunt vertellen dat het leven feitelijk een tranendal is, maar dat het soms toch goed komt als je streeft naar het goede. Ik zie in mijn eigen leven het sprookje terug in het zich repeterende 'goed en slecht'. Ik kwam op het idee van mijn film toen ik op de dijk bij Dodewaard reed. Het frisse groen, de maagdelijk witte centrale, de ophaalbrug. Ik wil met de documentaire overdragen dat niets is wat het lijkt. Ik probeer nieuwe, vreemde en eigenwijze filmpjes te maken, die net als champagne een lichte tinteling achterlaten. Daarin verstopt zit steeds weer die drang om mensen van mijn inzichten te overtuigen. Want er is uiteindelijk niets mooiers dan het grote gelijk te krijgen. 
Wat mijn film over de kerncentrale betreft, stelde ik me vragen, als: hoe zinnig is het om in een kerncentrale je levensdag te slijten? Waarom houden mensen zich dagelijks bezig met een vorm van energie waar zoveel weerstand tegen is? Zijn ze goed of fout? Dom of gek? En wie bepaalt dat? Doe ik dat als maker van filmpjes, of doet de kijker dat?"

In de film De schone slaapster probeert Jeroen Tiemes binnen te dringen in de kerncentrale van Dodewaard, een reusachtig gebouw gelegen in de Betuwe. Officieel is de energieproductie al lang stilgelegd. Toch werken er in de centrale nog steeds zo'n 200 mensen. Zij houden de centrale 'draaiend' en zijn druk doende met routinehandelingen die in feite geen nut meer hebben.
Hoofdrol in deze film speelt de kerncentrale en haar geschiedenis. Een roerige geschiedenis, die begon vol optimisme over de mogelijkheden van kernenergie, maar die uiteindelijk smoorde in de protesten van actievoerders. Tot op de dag van vandaag wordt er geprotesteerd bij de maandelijkse afvoer van restmateriaal. De buurtbewoners zagen die bewogen geschiedenis van zeer nabij aan zich voorbijtrekken. Spannend is of Tiemes weet door te dringen tot het hart van de centrale en zelf kan ontdekken of zich daar een schone slaapster schuilhoudt.

Met het Stimuleringsproject voor jonge filmmakers geven KRO en IKON sinds een paar jaar een nieuwe generatie documentairemakers de kans zich een plaats te veroveren binnen het brede aanbod aan documentaires op de publieke Nederlandse televisie.

Er was eens… is het derde Stimuleringsproject waarin KRO en IKON samenwerken. Ditmaal werden drie jonge documentairemakers uitgekozen om een documentaire te realiseren van een 'modern sprookje', op basis van een eigen scenario. Hoewel de documentaires toegankelijk moesten zijn voor een breed tv-publiek, kregen de makers alle ruimte om hun eigen stijl te ontwikkelen.